Queiman o noso futuro

No IES Valadares, o martes, xuntámonos cos cativos do CEIP a Sobreira para berrar alto e forte que non queremos máis lumes que maten o noso patrimonio e poñan en risco as nosa supervivencia.

DSC_0171

Para finalizar o acto, e antes dun emotivo minuto de silencio polas vítimas da traxedia, o profesor Ramón Nicolás pronunciou estas fermosas palabras de alento:

                                                             Tras o lume a esperanza

Ao dobrar a conserxería á dereita, fronte por fronte da sala do profesorado, sabedes que hai un gran mapa que recolle a toponimia dos lugares que pisamos e dos territorios máis  próximos a nós, se non estou errado grazas a unha iniciativa do noso compañeiro Xoán Gulías. Eu chámolle o noso mapa de Fontán porque Fontán foi o primeiro científico que aplicou criterios modernos para erixir un mapa de Galicia que foi, e aínda é, un dos nosos símbolos identitarios. Os mapas son importantes porque neles se recollen os espazos polos que transitamos ao longo da nosa vida: lugares que nos marcan como persoas, que nos configuran nalgún aspecto das nosas personalidades, que nos outorgan, como a lingua, unha maneira de estarmos no mundo singular e propia.

            Nese mapa ao que me refiro sitúanse, virtual e fisicamente, as vosas casas e as dos vosos amigos e amigas. Aí están os espazos nos que nacestes, crecedes ou que vos acolleron: camiños, congostras, estradas e corredoiras, territorios polos que pasades todos os días. Deixade que hoxe se sintan os seus nomes porque eles precisan que os nomeemos, e nós tamén oílos: As Barrocas, O Cañizo, O Carregal, O Freixo, A Gándara, A Garrida, A Igrexa, O Portal,  Seoane e A Sobreira; tamén O Alba, Bertoles, A Costa, O Fabás, O Outeiro, O Outide, A Pinguela, O Prado, San Xoán, A Senra e A Simona en Valadares. Sumádelle Cidáns,  A IgrexaMarcosendeVilaverde, Casal de Abade, As Lagoas, A Menda, Paredes e Vilariño, en Zamáns. E non podemos esquecer, claro, Balsa,  Balvís, A BarxaBeiránBudiño, CamposA CarapuchaCarballoAs CarneirasA CarpinteiraO CastroO Cocho de San PedroCoto do MouroA DevesaO FabalFontelaA IgrexaA LagarellaA LameiraLoureiroMaruxentoMina das CarneirasA MóO OuteiroParadaO PazoPereiró, Raxó, A Revolta, RibásRibelasO RoupeiroSabarísSalgueiralSan AmaroSouteliño, SuolvidoAs VeigasA VeiguiñaVilarA Xesteira ou Xuncal… E tamén Navia, e Vincios, e Chaín e Gondomar; e esoutros territorios que son e están de quen vindes doutros lugares  día a día ao noso centro. Ameazados ou non polo lume, fostes solidarios e solidarias na dor dos vosos compañeiros e compañeiras, encolléusevos o corazón, sentístesvos tristes e angustiados e aínda o estaredes hoxe, como todo o voso profesorado, como todo o persoal non docente deste instituto.

            Pois pensade que, tal e como nese noso mapa de Fontán están recollidos moitos destes topónimos, así van seguir nomeándose no futuro, pasase o que pasase antonte. E dígovos isto porque nomear un lugar é posuílo, é estar nel, é ser del, é salvalo do esquecemento e da destrución. E ides seguir pasando por eses lugares, hoxe de aspecto desolador, que vos seguirán a deixar a súa eufonía e o seu significado íntimo; espazos nos que vós ides tamén deixando a vosa propia pegada porque, desde agora, entre outras cousas, aprendestes o importante que é coidar o noso monte, o noso espazo natural. Tardarán, algúns deses lugares hoxe arrasados en volver adoptar a súa fisionomía, mesmo será estupendo que as zonas afectadas se repoboen con especies autóctonas que non sexan daniñas para a terra. Eu invítovos a superar a tristeza do momento, a ser optimistas, a seguir adiante e a pensar que, sempre, o mellor está por vir.

            Todos sabemos que o 15 de outubro foi un día importante nas vosas vidas pois descubristes o poder destrutor do lume contra as vosas vidas, contras as vosas casas, contra vós e os vosos. Pero cómpre sacarlle proveito, cómpre aprender outra lección que nos dá a vida tras un acontecemento así: pasámolo mal pero estamos todos xuntos, estamos todos aquí. Seremos, desde agora, máis respectuosos co noso medio natural, valorarémolo máis, abrigaremos a esperanza de que isto non vai volver ocorrer e que, se ocorre, nunca será pola nosa irresponsabilidade.

            Falo en primeira persoa, pero sei que toda a comunidade educativa está de acordo, finalmente, co que vos vou dicir. Nesta lagoa de tristeza que agora sentimos a vosa actitude solidaria, a dos vosos pais e nais, a dos vosos irmáns e irmás, algúns e algunhas formados neste centro e  que puidemos ver onte en ringleira, carrexando baldes e caldeiros na Avenida Clara Campoamor e en todos os camiños de Valadares foron, son, un sinal de orgullo para nós, unha realidade que nos debe lembrar que vos formamos en coñecementos, pero tamén en actitudes e en valores como son o respecto á natureza e a vós mesmos. A imaxe que conxelou o fotógrafo Delmi Álvarez é un dos símbolos para sempre do que pasou aquí o domingo: plasma un exercicio de solidariedade diante da adversidade, de esforzo e de loita comunal contra o desatino que son os lumes provocados. Por todo iso a nosa gratitude, porque sodes tamén a nosa esperanza. Lumes nunca máis.

Advertisements

Dramatizando Vento ferido

Para celebrar o Día de Casares tamén elaboramos uns audios cos textos máis ou menos dramatizados por alumnos do instituto e que podes escoitar na plataforma iVoox. Dísfrútaos.

Vou quedar cego

O outro verán

Monólogo

Cando cheguen as chuvias

Aparecerá pola esquina

Agarda longa ao sol

A tronada

A rapaza do circo

A capoeira

O Xudas

Coma lobos

 

Homenaxe a Carlos Casares no Mes das Letras

Os mozos e mozas do IES Valadares lembran a Carlos Casares mediante a lectura dalgúns dos contos da súa obra Vento Ferido:

 

 

 

 

 

 

 

Youtubeir@s

Preme na imaxe para ver a info do GaliciaConfidencial:

Un dos vídeos da yoububer Percebesygrelos

E o gañador do Concurso de Relatos de Terror é…

Nicodemo” foi o pseudónimo tras o que se agochaba unha promesa da escrita, Fran Miranda Iglesias, de 2º A. O seu relato, Unha viaxe espectral, deixounos cos pelos de punta. O xurado valorou o contido terrorífico, pero sobre todo os dotes para a redacción do seu autor. Podedes valoralo vós mesmos:

                                                    UNHA VIAXE ESPECTRAL

     O que vou a contar, aconteceu un 13 de marzo do 2013.

     Era unha noite escura e fría. Había lúa chea. Viñamos de Ourense cara Vigo e unha forte tormenta pillounos por sorpresa. Aquel fora un día de moita choiva. No coche viñamos os meus pais e mais eu. Íamos falando do ben que o pasaramos aquela fin de semana cos avós en Alburgueira.

     Entraramos nun túnel no que non había iluminación. A única luz que nos permitía ver a estrada eran os faros do coche.

     Saímos do túnel. De súpeto, unha néboa repentina, apareceu en fronte nosa coma unha gran pantasma.

      Xa levabamos un bo rato sendo os únicos que circulaban por aquela estrada.

     Do medio da néboa, xurdiron uns seres que camiñaban pola beirarrúa moi lentamente. Parecía que levitaban. Levaban unhas túnicas de cor negra, a cabeza cuberta coa capucha e un cinto tamén de cor negra. Conteinos, eran trece. Xusto cando pasamos ao seu carón, xiraron a cabeza cara a nós, e puiden verlles a cara. Era totalmente branca e non tiñan ollos.

     Mentres os iamos deixando atrás, sorríronnos. Era un sorriso estremecedor e misterioso.

     O medo instalouse nos nosos corpos coma un parasito o resto da noite. Inda hoxe, os meus pais seguen co medo metido no corpo.

     Cando chegamos a casa, ninguén dixo nada. O silencio convertérase nun polizón durante toda a viaxe a partir daquel encontro tan enigmático.

     Deitámonos, estabamos moi cansos. Non durmín nada. Non podía quitarme da cabeza aquel sorriso e aqueles seres tan estraños… A miña curiosidade era máis grade co sono. Quen eran aqueles seres? Que facían por alí? Levanteime e prendín o ordenador. Comecei a buscar información sobre o lugar. Centreime nos accidentes que ocorreran alí. Atopei algo que me deixou impactado. Dicía que un dous de novembro de 1913, preto do mosteiro de san Estevo de Ribas de Sil, situado no municipio ourensán de Nogueira de Ramuín, na comarca de Ribeira Sacra, 13 monxes foran atropelados por un camión. Ao parecer, o condutor quedara durmido e o camión saírase da estrada invadindo a beirarrúa. Non houbo superviventes. Os monxes eran da Orde de San Benito e se dirixían ao mosteiro de san Estevo de Rivas de Sil. O accidente foi de tal brutalidade que os corpos quedaron irrecoñecibles. O condutor dérase á fuga. Non se soubo nada mais del. Hai quen di que eses seres son as ánimas brancas dos monxes que percorren esa estrada en busca do condutor.

     Darano atopado algún día?

Concurso de vídeos matemáticos

Curtametraxes de dous minutos de duración máxima nas que se explique en galego un concepto matemático. Ese é o reto do concurso Explícoche Matemáticas 2.0, que chegou xa á súa quinta edición dirixido ao alumnado universitario e de últimos cursos de ESO ebacharelato de toda Galicia. Os proxectos deberán remitirse ata o 22 de abril de 2016.

Máis info aquí

O galego, tamén oficial fóra de Galicia

O concello da Veiga, na Asturias occidental, é o primeiro territorio fóra da Galicia administrativa que adopta o galego como lingua oficial. Deste xeito, o galego-asturiano pasa a ser “xunto co castelán, lingua propia do Concello, da administración local e das corporacións públicas que dela dependen”.

“El uso del galego-asturiano como vehículo d’espresión y comunicación sigue sendo, despóis de siglos, unha constante na vida diaria dos vecíos y vecías del conceyo da Veiga, de toda a comarca eonaviega y d’unha boa parte d’Asturias, notándose, col paso del tempo, un aumento da sensibilidá social y dos poderes públicos coas pecularidades del feito lingüístico galego-asturiano, á qu’este conceyo se quer unir nel marco estricto das súas competencias”, aclara a ordenaza no seu preámbulo e coa escrita oficial que o asimila máis ao asturiano.

Ver máis en Praza.gal